ครั้งแรกในชีวิต-นั่งเครื่องบิน-เที่ยวลาว

! บันทึก ณ 22 พ.ค. 2557

ค่าใช้จ่ายยานพาหนะ
เครื่องบิน 600บ.
รถออกจากสนามบิน 200บ.
รถไปอุดร 240บ.
รถมอไซน์ 3ล้อ 60บ.
รถตู้ไปหนองคาย 50บ.
รถข้ามสะพานไปลาว 15บ.
รถ 3ล้อไปตลาดเซ้า 50บ.
รถกลับมาสะพาน 30บ.
รถข้ามสภานมาไทย 20บ.
รถไฟ 0บ.

จุดเริ่มต้นขอการคิดที่จะดินทางในครั้งนี้คือเมื่อเดือน ก.พ. ที่ผ่านมา บังเอิญไปเจอโปรโมชันสายการบิน Air Asia เลยอยากลองนั้งเครื่องบินดู ไปลาวแล้วทำไม่ต้องลงที่พิษณุโลกทำไม่ไม่ลงอุดรธานี? คำถามนี้โดนถามมาเยอะ ที่ไปลงพิษณุโลกเพราะ เมื่อตอนจองตัวไม่ได้คิดจะไปลาว แต่พอวันใกล้จะไปจริงๆ ก็อยากจะไปลาวด้วยไหนๆ ก็มาครึ่งประเทศแล้ว โดยการจองและจ่ายตังแบบหักผ่านบัญชีผ่านอินเทอร์เน็ต ส่วนตั๋วก็เอาไฟล์ไปปริ้นแล้วก็ไปที่ช่องขาออกในประเทศได้เลย ไม่ต้องไปติดต่อที่เคอร์เตอร์อีก เมื่อผ่านช่องตรวจสัมภาระแล้ว ก็ไปดูที่เจอมอนิเตอร์ หาเที่ยวบินของเราที่จะบินไป แล้วก็ดูที่ช่อง Gate(ประตู) และก็เดินไปช่องนั้น ไปนั่งรอเรียก ขึ้นรถเมล์เพื่อจะไปขึ้นเครื่องบิน มาที่เรื่องของกฎกันบ้าง สัมภาระขึ้นห้องโดยสารได้ต้องไม่เกิน 7กก. ถ้าเกินต้องโหลดเข้าใต้เครื่องเสียตังเพิ่ม เคาร์เตอร์บริการ(Check in)จะปิด 45นาทีก่อนเครื่องออก ถ้าปริ้นตั๋วมาเองไม่ต้องไปที่ช่อง Check in

9.00น. หลังจากนั่งเครื่องบินได้ 1ชม. ก็ถึงพิษณุโลก ที่สนามบินนี้ไม่มีรถเมล์ผ่าน ต้องนั้ง taxi ป้ายดำออกจากที่นั้น ราคา200บ. เมื่อไปถึงที่ บขส.ใหม่พิษณุโลก ก็รู้สึกหิว ออกจากห้อง 4.30น.ยังไม่ได้กินอะไรเลย ไปนั่งกินอยู่ ณ ร้านที่เป็นห้องแถว สั่งข้าวขาหมู รสชาติก็ไม่ค่อยอร่อยเท่าไร จานละ 50บ.

10.30น. ได้เวลารถทัวพิษณุโลก-อุดรธานีออกแล้ว ตั๋วราคา 238บ. ทางที่ผ่านส่วนใหญ่เป็นป่าเขา ผ่านจังหวัดเลย และหนองบัวลำพู จ.เลยมีคนลงมากที่สุด ได้เจอกันคนไทยใหญ่ด้วยซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ กัน ให้ขนมมา 1ห่อ เขาไม่มีบัตรประชาชน เขาบอกว่าชีวิตของเขามีแต่การทำงานไม่ค่อยได้เทียว พอใกล้ถึงปลายทางเหลือคนน้อย ก็เลยได้คุยกับพี่ 2คน คนแรกเจอกันที่สถานีพิษณุโลก เขาชื่อพี่ใหญ่ เขามากับลูกชายอายุประมาณ 15ปี ผมเข้าไปทักเขาก่อน ถามเขาว่าจะไปลาวยังไง ช่วงคนน้อยๆ ก็เลยคุยซักประหวัติความว่า เขาเคยทำงานอยู่กรุงเทพฯ อยู่ใกล้ลาดกระบัง รู้จักลาดกระบัง บ้านอยู่หนองคาย แต่ตอนนี้ย้ายมาอยู่ที่ สุโขทัย ส่วนคนที่สองไม่รู้จักชื่อ เขาบอกว่าเขาเป็นคนอิสาน มาโตอยู่ที่ กทม. เมื่อตอนเด็กๆ เขาเคยพักอยู่แถวลาดกระบัง และยังรู้จัก ม.ลาดกระบังเป็นอย่างดี เขาบอกว่าผมหน้าตาแบบนี้ระวังถูกหรอกนะ อย่างใว้ใจคนง่ายๆ นะ ต้องใว้หนวดใว้เครา ทำเสียงใหญ่ๆหน่อยมันจะได้ดูหน้าเกรงขาม เขาเล่าว่า เขาไปเที่ยวมา 5ประเทศแล้ว ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว ให้จัดความสกปรกของเมื่อง ประชากรของแต่ละประเทศได้เลย ประเทศที่สกปรกอันดัน 1 คือกัมพูชา รองลงมา พม่า ลาว เวียดนามสาวๆ เป็นขี้กากกัน ไม่ค่อยชอบอาบน้ำ ส่วนประเทศที่หาเหล้ากินได้ยากคือ มาเลเซีย

พอถึงจุดหมาย เป็นเวลา 17.30น. พี่คนแรกพี่ใหญ่เสนอให้ไปพักที่บ้านก่อนพรุ้งนี้ค่อยเดินทางต่อ คนที่ 2 เสนอไปหนองคายต่อไปกับพี่ ผมเลือกพักที่อุดรก่อน ไปพักบ้านเขาได้กินลาบขมๆ ต้มเครื่องในน้ำดำๆ ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร กินกับข้าวเหนียว ผมว่าคนอิสานเขาดูแลพ่อแม่ตอนสูงอายุดี อย่างที่ผมเจอกับพี่ใหญ่ปละน้องแมน เขากำลังไปเยียมแม่ซึ่งป่วย มันเป็นวันรวมญาติที่บ้านของเขา 8คนทั้งบ้าน ในตอนตอนมุ้งไม่พอก็เลยไม่ได้กลางมุงกัน นอนยุงกัด ลืมซื้อยากันยุงแบบทาไปด้วย

รุ่งเช้าออกเดินทางตอน 6.00น. เพื่อจะไปที่หนองคาย ระหวางทางมีตำรวจเรียกตรวจบัตรประชาชนด้วยมีคนลาวอยู่ในรถนี้ 2คน เอกสารครบเลย ไปต่อได้ ไปถึงที่หนองคายประมาณ 8.00น. พอไปถึงก็ไม่หาข้าวกินราคาปกติ และก็เดินไปต่อที่ท่าเสด็จ ไปดูแม่น้ำโขง และเดินไปต่อจนถึงสะพานมิตรภาพไทยลาว ที่คิดจะเดินไปเพราะดูในแพนที่มันไกล้ แต่ลองเดินจริงๆ ไกลมาก แต่ก็ยังเดินไปถึงได้
11.30น. เตรียมข้ามสะพานมิตรภาพ โดยจ้างคนที่ตำรวจจราจรแนะนำให้ไปเอาใบผ่านแบบชั่วคราวได้ที่เขาในราคา 120บ. ไปเองก็ได้ต้องไปที่อำเภอ หรือไปที่ใกล้ OTOP ตรงข้ามโรงเรียนอะไรก็จำไม่ได้แล้ว แต่ถ้าไปเอาเองจะเสีย 40บ. คิดๆ แล้วค่ารถอีกก็คงจะพอๆ กันเลยจ้างเขาไปทำให้ ข้ามไปฝังลาวโดยนั้งรถไป เสีย 15บ. เสียเงินที่ ตม.ลาว อีก 50บ. จ่ายเป็นเงินไทยแต่ทอนเป็นเงินลาว พอไปถึงแรกๆ รู้สึกงงไม่รู้จะไปต่อรถที่ไหนดีจึงต้องหาคนที่พุดไทยได้ใว้ก่อน ในตอนนั้นมี 2คน มาด้วยกันเลยเข้าไปถ้าขั้นตอนการข้ามแดนที่ลาว แล้วเขาก็จากไป ในระหว่างนั้นคิดอยากจะแลกเงินไทยเป็นเงินลาว เพราะถ้าใช้เงินไทยจ่ายจะมีการบวกราคาเพิ่มขึ้นไปอีก ไปที่ช่องแลกเงินเป็นกระจกใสเห็นพนักงานนั่งคุยโทรศัพท์ มีป้ายปิดบริการ เลยไม่ได้แลก ระหว่างนั้นไปเจอลุงคนหนึ่ง เขาไม่ได้เอาแว่นตามา เขากำลังกรอกเอกสาร เขาให้อ่านให้ฟังหน่อย ซึ่งเป็นเอกสารภาษาลาว และอังกฤษ เจ้าหน้าที่ของลาวดูหน้าไม่ค่อยตั้งใจทำงานและอัธยาศัยไม่ค่อยดี ไปถามคำถามเจ้าหน้าที่บ้างคนก็ตอบไปส่งๆ ค่ารถก็มีการโกงเจ้าหน้าที่จัดคนขึ้นรถเก็บค่าโดยสารเอง โดยไม่ออกตั๋วให้ ปกติจะต้องจ่ายที่เคาร์เตอร์ แต่เจ้าหน้าที่คนนี้ให้จ่ายที่เขา ซึ่งเขาจะได้เงินไปเต็มๆ เลย พอช่วยลุงดำเนินการหน้า ตม. เสร็จ ผมก็ถามลุงว่าไปเวียงจันทร์ไปยังไง ลุงบอกว่าต้องนั้งรถไปลงที่ตลาดเซ้า นั้งรถคันเดียวกับลุง แต่ลุงจะลงก่อนนะ ช่วงอยู่ในรถไปเจอคนไทยอีกคนหนึ่งขาเรียนจน ม.กรุงเทพ สาขาเกี่ยวกับการก่อสร้าง เขากำลังนังรถไปทำงานที่เขื่อนและไปหาเมียซึ่งเป็นคนลาว เขาแนะนำว่าทำไม่ไม่เรียนเกียวกับการก่อสร้างล่ะ ช่วงนี้กำลังขาดแคลน พี่จบมาก็ได้งานทำเลย ได้เงินเดือน 40,000บ. แต่ต้องทำงานที่ลาวอีกหลายปี

12.30 เมื่อถึงตลาดเช้าผมก็รู้สึกหิวเลยไปกินก๋วยเตี๋ยว ซึ่งจะเสริฟมาพร้อมผักและน้ำพริก ราคา 15,000กีบ เป็นเงินไทย 60บาท อาหารที่ลาวสวนใหญ่จะใช้เครื่องเครื่องปรุงของไทย ฉลากยังเป็นภาษาไทยเลย อาหารที่ลาวชอบใส่ผงชูรส ที่โต๊ะเครื่องปรุงจะมีผงชูรสใส่แก้ววางใว้คู่กับน้ำตาลทราย พริกปนและอื่นๆ หลังจากนั้นก็เดินเทียวต่อไปจนถึงปะตูไซ มีนักท่องเที่ยวมาเดินที่นี้เยอะพอสมควร และก็เดินไปเรื่อยๆ ดูความเรียบรอยของเมือง พบว่าที่นี้จอดรถยนต์กันไม่ค่อยเป็นระเบียบจอดกันบนทางเท้าและแยกต่างที่มีรถผ่านน้อย บนถนนก็สกปรกมีแต่ฝุ่นและหินที่รถบันทุกทำรวงไว้ ตามวงเวียน และกลางแยก คงจะไม่ค่อยมีรถทำความสะอาด และก็เดินมาจนถึงห้าง ห้างหนึ่งติดแอร์ ด้านในขายเครื่องแต่งกายและทองคำ มีร้านในห้างอยู่ 3ร้านที่เปิดโทรทัศน์ช่อง 3ของไทย พอออกจากห้างก็เดินไปเจอหนังละเมิดลิขสิทธิ มีหนังของไทยด้วยกำลังเปิดดูอยู่เลย หลังจากเดินเที่ยวเสร็จประมาณ 15.00น. ก็ไปที่ บขส. ที่ตลาดเซ้านั้งรถกลับสะพานมิตรภาพ ในการไปในครั้งนี้ผมวางแผนไว้ว่าจะพักที่ลาว 1คืน แต่ก็ไม่ได้ทำตามนั้น เพราะรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย และกลัวโดนชาน์จค่าห้องเพิ่ม ไม่รู้ว่ามีที่พักถูกๆที่ไหนบ้าง ฟังภาษาลาวก็ไม่รู้เรื่อง เขาคนลาวฟังเราพูดรู้เรื่องเพราะเขาดูหนัง ละครไทย แต่พอเขาพูดกลับมามันแปลไม่ค่อยออก ลักษณะเดียวกับคนในภาคอิสานเลย

พอข้ามมาฝั่งไทยก็อยากจะเดินไปสถานีรถไฟหนองคาย เดินไปไม่ถูกเดินเลยซอยเข้าสถานี ขณะนั้นเวลา 17.30น. รถไฟออก 19.15น. ต้องไปถึงสถานีให้ได้ และช่วงนันมันก็ใกล้มืดแล้ว ก็คิดที่จะหารถรับจ้าง เรียกรถมอไซน์ 3ล้อ ก็ไม่จอด ก็เลยถามบ้านข้างทางในซอยที่จะไปสถานีรถไฟหลังหนึ่ง เขาแค่ถามว่ามาจากไหน เป็นคนลาวหรือ แล้วก็อาสาไปส่งที่สถานีรถไฟ

18.00เมื่อถึงสถานีรถไฟก็ไปเอาตัวและกินข้าว หลังนั้นก็มานั้งรอรถไฟ รู้สึกใจหายนี้เราทำภาระกิจที่เราวางแผนใว้สำเร็จแล้วหรือนี่ เราจะต้องกลับบ้านแล้วซิ ด้วยสะภาพแวดล้อมแสงเหลืองทองสุดท้ายของพระอาทิตย์สาดส่องมาที่หน้าสถานี บวกกับเพลงที่เปิดที่สถานีเป็นเพลงเกี่ยวกับความคิดถึง จึงทำให้เกิดความรู้สึกใจหาย+ความภาคภูมิใจเราทำสำเร็จเกิดขึ้น .....จบ

ข้อเสนอแนะ : การไปเที่ยว ตจว. ควรไปหลายๆ คนจะได้มีคนช่วยแชร์ค่ารถ ส่วนใหญ่ใน ตจว. จะไม่ค่อยมีรถประจำทาง ถ้าจะไปต้องเหมาไปอย่างเดียว